Liefde en leven

Acht jaar alleenzaamheid

31 jaar en nog single: dat ben ik. Toen ik in 2011 van een vaste relatie naar een single leven ging, heb ik nooit erover nagedacht ‘wanneer’ ik een (jonge)man zou treffen om samen voor het leven te gaan: in alle kleuren – van zwart naar wit en alles daartussenin, met rode en groene tussenmuren. ‘k Heb er nooit een ‘einddatum’ aan gegeven, een uiterste houdbaarheid van het single zijn noch heb ik aan mezelf een ultimatum gesteld wanneer ik diegene zou tegenkomen die meer met mij zou willen dan eventjes maandenlang daten oftewel ‘aanmodderen’.

Drijfzand daar heb ik wel genoeg van; ’t zuigt energie en het is een opluchting om niets wanneer ik weer eens met iemand ‘net op tijd’ heb afgekapt. Uiteindelijk blijf ik gevoelsmatig waar ik  altijd ben geweest. Alhoewel dat niet helemaal ‘exacte wetenschap’ is, aangezien het leven vanzelf-sprekend doch stilzwijgend voortstuwt, pruttelend hetzij in sneltreinvaart – de jacht…

Reality-IN-check

Het is maar net welke ‘baan’ je neemt: priority lane/rat race of bijvoorbeeld economy/’k doe mijn best en that’s all I’ve got’. Wellicht werkt het ook in de liefdesrelaties zo: het moet klikken is een cliché. Wáár zit die klik dan?! Dat hangt af van wat voor tas/rugzak/backpack/bagage een persoon bij zich draagt. De Kipling en Dakine hebben (nog) van die aparte klikkertjes. The good old Eastpak ritst er zomaar tussendoor…net als mijn undercover Herschel trouwens die oogt als een ‘lastpak’ maar gaat als een her—-schnel!!!…(De traditionele hipster Herschel heeft gespen…en klikt noch ritst soepeltjes).  ‘k Vermoed dat een vruchtbare match ‘iets’ is met levelen (onder het genot van thee of koffie?), zowel qua snelheid (p(e?)ace of life) als in normen, waarden, life purpose met levensin- en vervulling.

Happy happy, J(oy) J(oy)

Een aantal maanden geleden ontmoette ik een man, men noeme hem J. Qua normen en waarden was het een quick fit, met het blote oog – droeg ik een bril? ´k Zal niet teveel in detail treden maar het was duidelijk dat we in dezelfde level zaten waar onze paden elkaar op die bewuste avond doorkruisten. We hadden veel gemeenschappelijke ‘vrienden’ (the animals; sentient beings), normen en waarden evenals een (soort)gelijk doel/life purpose. Tot zover de zonnige intro. Op naar de outro.

Een zeer essentieel ‘dingetje’ was het praktische gebied. Naast het feit dat er geen atomische, tastbare aantrekkingskracht was oftewel ‘love at first sight’, verschilden we aanzienlijk qua levensin-/vervulling. Waar hij een letterlijke alleenreiziger is die de hele wereld over reist om mensen(ook met )dieren te verbinden, ben ik meer een ondeugende huismus die soms flink de bloemetjes kan buitenzetten als (dag-en-)nachtvlinder, maar zich het prettigst voelt in een vaste habitat om duurzame relaties op te bouwen/te onderhouden: vriendschappen, familiebanden, professionele relaties alsook de ‘hoge liefde’ (ziel- en lichaamsverbinding)*. J. heeft en wil geen ‘eigen’ stekje. Daarentegen is hij vrij om te vliegen (zijn doel heiligt dit transportmiddel) over de hele wereld, waar hij vriendelijk wordt ontvangen door gelijkgestemden. In elk stadje zou hij een ander schatje kunnen hebben…(edit: hij lijkt me totaal geen rokken-/broekenjager hoor! Al is de mens in essentie een seksueel wezen; de seksuele kracht is die van creatie…ook al komen daar geen kinderen uit voort😊re-bounding with the self with(or without) others).

J. was er duidelijk over: (katten)kinderen passen niet in zijn reizende leven. Voor de ingewijden, insiders, diegenen die weleens een voet over mijn deurdrempel hebben gezet: katten (sowieso dieren) zijn een wezenlijk onderdeel in mijn leven. Het zijn volwaardige huisgenoten voor mij; ik respecteer hen en probeer het leven zo fijn mogelijk te maken, net zoals ik dat zou doen voor eventuele kinderen.

Metacontextueel uitstapje

‘k Heb bijna de concrete mogelijkheid gehad om er een jaartje tussenuit te gaan, zuidwaarts. Om daar een ‘unieke werkervaring’ op te doen in de stille hoop…er de liefde van mijn leven te ontmoeten (na het Spanjesemester te hebben geskipt i.v.m….de liefde en het kille Luxemburgavontuurtje, a certain (non) romance, leek dit mij de laatste kans om mijn match made in heaven te ontmoeten, overzeas…). Een lijstje hield ik bij van personen wie ik geschikt achtte om voor een jaar op (toen nog) Mimi te passen. Omdat mijn mam al oppasmoeder is van Quintjekintje, de pittige lapjespoes van mijn oudste broer, was het helaas geen optie om Mimi bij ‘omi’ onder te brengen. Uiteindelijk bleef er één persoon over aan wie ik haar toevertrouwde. Paradoxaal: ik kende hem pas. Hij ‘voelde’ (de enige aanraking was…aan z’n witte sportsokken, strange but true!) vertrouwd en z’n ‘klik’ (inclusief Dakinetas alias city backpack) met katten straalde vanuit zijn wonderschone ogen recht naar mijn hart: verkocht! De anticlimax: uiteindelijk kwam het niet rond met de subsidies en was er een ‘griepgolf’ waardoor ik tot het inzicht kwam…

Ben ik al klaar?

Dat mijn liefde hier in Groningen/Nederland onontbeerlijk was, is mij pas de laatste jaren helder geworden. ‘k Voelde me een lastpost, het probleemkind (terwijl ‘k het leren zo/té serieus nam). Afgezien van kille zakelijkheid, kan niemand gemist worden. Verbinden in plaats van vluchten is de verzachtende factor. De mensen én dieren op aarde waarderen onze aanwezigheid (alhoewel we tevens uitgenodigd zijn voor de afterlife party. Maar dan moeten we wel het motto ‘life is a party’ waarmaken). En ik vier graag een feestje vooral met dansjes en lekker vegan eten (en ja: troosteten is een van mijn guilty pleasures…al smaakt alles beter mét liefde…voor het leven). Levens-lust ik liever. Jou.

Niet met J. Ik kan mijn kattenkindjes niet in de steek laten. En ook als zij er niet meer zullen zijn, ooit op een verdrietige dag, zal ik me ontfermen over nieuwe ‘pleegkatjes’. Een warm huis heb ik én een warm hart draag ik uit…

Pijnpunt

Daarom doet het stiekem ‘best wel’ pijn dat ik, na acht jaar en op mijn 31e, nog immer alleenstaand ben. Natuurlijk weet ik dat ik er letterlijk niet alleen voor sta: ‘k heb katjes, lieve familie, vrienden, kennissen…Maar een mensenmaatje om als – ieder onafhankelijk en eigenzinnig – op lange termijn de samenwerking aan te gaan is zó ontzettend welkom in ‘casa feliz-na’. Kijk, in mijn omgeving had en heb ik veel sterke vrouwen die niet leunen op een (of andere) vent. Ze regelen het huis, de tuin, hebben zinvolle daginvulling, beleven plezierige momenten, en maken er het allerbeste van. Zij inspireren en troosten me niet alleen op lastige momenten…

Iedereen die me écht kent weet…dat ik niet ‘een van de meest handige personen’ ben (zachtjes uitgedrukt, hihi…ben ik een niet katje om zonder handschoentjes aan te pakken?). Toch is het me gelukt om mijn tweepersoonsbed in elkaar te zetten, een transportrek op mijn fiets te installeren (na me verdiept te hebben in het juiste gereedschap, onder andere ringsleutels), een hometrainer te (de)monteren en (jaaaa, gisteren nog) een wasbakverstopping eigenhandig te verhelpen met dank aan het advies van a friend, soda en een schroevendraaier om de zwanenhals te laten ‘kotsen’ (iets met een explosie van groene drap).  En ik kan nog meer dingen alleen. Maar geef ik de voorkeur aan een alleengaand leven? Past die levensvorm bij mijn normen, waarden, life purpose en levensinvulling? Matcht het met mijn vrije wil? Het antwoord op alle vragen is een-voudig: nee.

Koffie zonder krant

Misschien baar ik ooit nog kindertjes (al tikt de klok), wellicht blijft me die fysieke pijn bespaard en ben ik over nog eens acht jaar gewenst kinderloos. Dat zijn zaken die ik aan de natuur zal overlaten. Mijn tante zei ooit ‘het komt zoals het komt’. Voor mij is er die levenspartner, ergens vast. ‘Hij komt wanneer hij komt’. Niet nog eens acht jaar (iets te actief) wachten, please!

*

Advertenties
Liefde en leven, Poezie

Love hurts

Alleen jouw naam blijft geheimver siernetel

Ik steek de sleutel in het slot…

Mijn hart springt open

Alleen jouw naam blijft nog geheim

In stille openhartigheid praat ik loslippig 

Liefde koester ik immens van binnen

Alleen jouw naam blijft ons gemeenschappelijk geheim

Ik breek de sleutel in het slot…

Eten, Liefde en leven

Oprecht en…(h)eerlijk!

In dit artikel een korte intermezzo  – onder onsje – naar duurzaamheid. Met vega eten is de eerste (en misschien wel grootste) stap gezet naar een milieu(én)vriendelijkere wereld voor alle voelenden. One happy planty family: in een handomdraai ga je van een vegetarische naar een veganistische levensstijl. Heel natuurlijk, zijn er nog meer kleine schakeltjes die helpen naar verlichting van de aarde: een fijne, serene omgeving om te wonen. Een medio ambiente waar wederkerig – in vele opzichten – respect aanwezig is.

De ware…aard!

Con respecto al bienestar-T-otal, zijn sommige ‘keurmerken’ van levensbelang, hoe klein ook. Een voetnootje wederom: er bestaan logo’s die (voor de producent) duur zijn en eigenlijk overbodig. Alhoewel het marketingtechnisch zeker handig kan zijn om zo een embleem (for the fame) aan een etiket toe te voegen. Hét ‘vegan logo’ op voedingswaren is een van die voorbeelden. Bedacht vanuit een goed hart en zeer nuttig voor de (future!!!) new(ba)bees. Elk product met zo een logo is zeker vegan…maar (komt ie dan…123) dat wil nog NIET zeggen dat elk product zonder logo automatisch niet vegan is. In die ‘waarheidsontrouwe’ tafel zit ‘m de pa(u)ta oftewel crux: voor ‘niet-ingewijden’ kan het misleidend zijn (‘er zit niet zo een logo op, dus dan zal ’t niet veganistisch zijn’). Een kritische blik is dus altijd zeer gewenst.

Juffrouw Marthe zegt het nog weer eens (on and on and on…niet te stoppen): even de ingrediëntenlijst (de verpakking) lezen… E-nummers en exotische namen in voedingsdeclaraties zijn makkelijk te scannen via de handige site van food-info (via Wageningen Universiteit). Op de groente- en fruitafdeling zit je sowieso altijd gebakken (‘en die vleestomaten dan?!’).

Bio en fair: pick me!

Keurmerken voor biologisch en fairtrade kunnen de wereld ook overzichtelijker maken omdat de afkomst van (bepaalde) ingrediënten nu eenmaal vaak lastig zelf uit te vogelen is (hetzelfde verhaal met vegan en cruelty-free op cosmetica). Me explico – ‘k verklaar mij nader. Een stukje basisvertrouwen is overigens wel geboden, al is dat normaliter aanwezig zonder ’t op te merken of door te krassen (@tachar, emotional detachment). Als insider die reeds een tijdje op vrije(rs)voeten staat kan ik vertellen: etikettering en keurmerken daar wordt zéker niet lichtvoetig des te openhartiger over gedaan in de wet- en regelgeving. Thank CHOT dat er eveneens overkoepelende EU-afspraken zijn! Maar dat is een andere zaak …

Met het biologische keurmerk wordt een handreiking gegeven om bewuste keuzes te maken voor de in?-directe leefomgeving: planten, bomen, de dierenjungle, luchtkwaliteit, en een humaan multigenerationele aanpak (voor partner, (stief-/half)broer/zus, opa/oma, kleinkind, neefje/nichtje, tante/oom, collega, kameraad, vriend/-in…). Arbeidsomstandigheden zijn echter óók van levensbelang, wellicht niet instant voor het wereldse milieu… De domino (of het butterfly effect) wordt langzamerhand, paulatinamente, kenbaar gemaakt door de bril van menselijk welzijn. 

Eerlijke handel draagt bij aan een hoger bewustzijn: we zijn allemaal klein onderdeel van die grote keten, ook in sociaaleconomisch licht! Wij – jij, hij, zij, ik – als schakeltje maken het verschil tussen licht, donker en sluimer sluimer sluimer…

Opheldering

Het fairtrade-keurmerk van Max Havelaar is wellicht een van de bekendste en meest zichtbare keurmerken, alleen al vanwege de kleur (groen met blauw) en minimalistisch maar expressieve vorm. Wat zit er achter het kenmerk? ‘k Zou nu alles kunnen re-digeren, her-schrijven en er een unieke content van kunnen maken. Soms zeggen bewegende beelden -actions- meer dan woorden -louder than words. Zie hier het filmpje:

Het fairtrade-keurmerk wil ik dan ook graag in ‘het zonnetje’ zetten, net als tijgerpoesje Tiza destijds bij ons in de kijker werd gespeeld. En zie haar nu eens vrolijk door de woonkamer (g)razen, die schat van onmisbare waarde!!! Waar levensgenot…

P.S. De koffie (huismerk) van de Plus is niet alleen erg lekker…maar ook fairtrade!

Psychologie

Hoge en lage druk: depressies

Van een beetje down, naar wat somberder, en geleidelijk of ineens heel plots een val in de put – of het donkere gat (zon-der water, als je niet zo goed kunt zwemmen maar ook niet wilt zinken). Een slangenkuil.

De klassieke verschijningsvorm van de geestelijke depressie in persona is het (fictieve) personage dat sloom is, een apathisch voorkomen heeft en de hele dag in bed kan slapen. Op betere dagen komt deze mens het mandje uit, poetst de tanden en wordt er plaatsgenomen op de bank, om vervolgens de hele dag daar weg te kommeren en zichzelf te kwellen met donkere gedachtewolkjes. Dat is één zijde van depressie. Zoals ik het noem: de lagedrukdepressie wordt onder andere gekenmerkt door weinig geestelijke én lichamelijke energie, nauwelijks emotie…Of een koude berusting die omstanders doet verontrusten en allesomvattende vervlakking inhoudt? Deze vervlakking kan ook versterkt worden door antidepressiva, in ieder geval aan de andere kant (hoog).

De hogedrukdepressie is wellicht wat onbekender, een spatje ongezien (en daardoor een gemiste kans om (on)bemind te worden…). Deze depressie is aan de oppervlakte, to the ground, niet zo goed zichtbaar zonder verrekijker of magisch goede bril. De persoon is wellicht van nature (hyper)actief of de activiteit van voor de depressie in vergelijking met de algehele energie van tijdens de ziekte, daalt niet aanzienlijk of stijgt zelfs. Een stijging in energie is paradoxaal maar goed mogelijk als gevolg van de switch naar een vegetarisch, veganistisch en/of Whole Food Plant Based-eetpatroon. Kortom: lichamelijk voelt de high pressure peep zich best fit, en dit straalt ze (maar de iemand zou ook een hij of neutraal persoon kunnen zijn) tevens uit naar de omgeving. Alleen zij weet dat haar hoofd niet helemaal op hetzelfde energieniveau werkt. ’s Ochtends onder de douche is het al moe en staat op…slapen. Creatieve ideeën, enthousiasme en hoop worden overschaduwd door sombras: het licht-lichaam staat in de startblokken maar in my head (no doubt) gaat ’t op mindere dagen niet mee(r). Er treedt een soort discrepantie op tussen lichaam en geest waardoor er bij de persoon en cuestión zelf twijfels rijzen of dit nou een depressie is of’ gewoon’ psychische luiheid. Het hoofd wordt een soort hogedrukpan. Het lichaam wil iets doen, kan niet stilzitten: er heerst chaos en onrust, als een gespannen stilte voor de storm…

Dit is even kort en nog vrij onstuimig het weer-/ziektebeeld, niet hoe de persoon is. Mensen die aan een griep lijden worden ook niet aan de hand van de symptomen als persoon gedefinieerd lees: gekarakteriseerd, toch? Dat zou zoiets zijn als…ondoordachte karaktermoord? Griep kan niet zonder koorts. Depressie kan niet zonder de uitzichtloze, existentialistisch benarde stemming in het hoofd.

Depressie is als een hersenschimmige griep: rust nemen is het beste medicijn; de ziekte ‘eruit’ slapen/ thuis (of elders) uitzieken. Het is fijn als er soms onverwachts doch vertrouwd bezoek komt – van tevoren kan de ‘depressieve persoon in hypothetische kwestie’ hier dan niet als een berg tegenop zien. De rustieke berg (met schattige geitjes) of rots in de branding komt immers naar diegene toe! Een vegan soepje, een mandarijntje (met/zonder kattengezichtje erop getekend) of een luisterend oor met waar prettig een knuffel is all you need. En de tijd is er natuurlijk ook, die rust gunt en met een beetje hulp…de wonden zal helen MAAR dan moeten we natuurlijk wel delen…om wééééér met tijd?;) te kunnen ‘spelen’.

Liefde en leven, Poezie

De Dude

Aan de overkant woont mijn buurman. De overbuurman. De persoon aan de tegenovergestelde zijde. Vanuit meerdere perspectieven – voor- en achterkamer – lijken we verschillend. Hij is lang  en slank, heeft kort haar en is man. Waarschijnlijk is hij ook nog eens erg handig gezien de zwart met gele bus waarin hij weleens naar huis wordt gebracht. Daarentegenover sta en woon ik, als klein kaboutertje in een veels te groot appartement voor ons (Luz, Tiza en minimami) alleen. Klein, goed gevuld (ook met hersenen hoop ik), ben ik geen zacht ei en bedek ik mijn vastgevroren hersenpan met spaghettislierterig haar dat flirtend alle kanten op springt. De buurman kan er ook wat van met die ondeugende blik in zijn ogen. Hij herkent me wel maar doet net alsof het allemaal tamelijk mysterieus en in het ongewis zich afspeelt. ‘k Weet wel beter maar speel met hem mee, instant verlegen werp ik mijn blik naar de grond, terwijl hij vanuit zijn toegeknepen pretogen zijn stempel erop drukt. ‘Onbereikbaar’. De overkant is ook wat ver voor touwtjes en blik-openers. Hij is in gesprek. Met een dame. Misschien is de buurman niet de omgekeerde M.-versie, zij is dat: een eerlijke vergelijking dit maal op basis van zichtbare feiten, zonder chique verkapte waardeoordelen overigens. Zij heeft een boy – mijn overbuurman – ik ben single maar heb wel die ene overbuurman die zij vast niet heeft. Nou ja, ’s ochtends aan de ontbijttafel heeft ze leuk uitzicht, alhoewel ‘k liever mijn ontbijtje eet zonder menselijke toeschouwers. Dan richt ik me naar buiten en naar haar blauwe autootje dat illegaal geparkeerd staat aan de ‘verkeerde kant’ van de straat. Heeft ze geen fiets? Zo een hippe Swapfiets in de kleuren rood, oranje of blauw? Ze lijkt me geen loops typje. Een V-rijbewijs heb ik wel maar autorijden (B) doe ik gewoon wel op mijn heel veel PK-ros, CROSS. Over op de pikorde. Ze is blond, slank en middelgroot; obviously ben ik dit alles niet en daardoor net het omgekeerde. Vrouwen onder elkaar. Zij staat boven mij en daarmee is hij ‘out of my league’. Als fysieke ‘opposites attract’ zou de overbuurman mijn ideale man zijn, de man die alles (wat ik niet) uitbeelden kan. Of verbeeld ik me dat maar, kijkend bij daglicht in alle uiterlijke schijn. Dat is nogal plat zoals de wereld óók NIET (m)is. We kijken té verschillend. Al zie ik elders soms wel een opening. Door mijn ogen van een remi-achtige romantica neem ik bij kaarsjeslicht het mysterie van DE onbekende WAAR. De deurbel gaat af, mijn gast…Vegan As Fuck.

Beauty, Eten, Liefde en leven

LOVE wint!

wincode love 3 (2)Hace bastante tiempo, met afstand (2018 naar 2019, een tijdsG(R)AP) sinds de laatste uitgebreide beauty- en lifestyleblog waarin ik wat zigzag yin en yang – van menstruatiecup tot het vegan condoom – door het artikel heen ben gevlogen. Degene die heeft opgelet (met een scherp oog voor detail of die vanzelfsprekend een passende juffenbril draagt) zag de verborgen prijsactie in het bovengenoemde artikel.

wincode love 3
 

Au au au..ik tr…(sorry pap) hou van jou (mam):)

 

In tegenstelling tot kleurwedstrijden die in mijn jeugd werden gehouden met de toen al kleine letters op de achterkant van de plaat “over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd“, ben ik wel transparant en geef ik jullie kennis *estoy sudando mucho* van zowel the lucky one alsook het pretpakket.

De winnaar van de code LOVE is…

Mijn moeder!

Het afgelopen jaar hebben we namelijk veel lief en ook een klein beetje ‘leed’ gedeeld. Maar: alles beter dan een slokdarmonderzoek, eendenbek ik je kek of een ongeschikte werkplek, om het zo maar eens te noemen. “Kop d’r veur” is een van mijn mams uitspraken. Persoonlijk trekt mij meer haar Germaanse kant: nicht ärgern nur wundern”. Of normaliter, naar het midden in Algemeen Beschaafd Nederlands gezegd hebbende: delen is helen (van Bram weet je wel…).

Gissen doet missen dus bij deze: het cadeautje is van mij!

Hopelijk vormt dit pakket aka vegan nieuwjaarscadeau een saboroso smaakvol fundament. Een understatement dat (onder nóg bewuster) AANzet tot stapjes op weg naar een plantaardige generatie….

Met behulp van een magische Sint Janskruidpil, zet ik de tijd niet alleen even stil; ‘k waag de sprong – als een Martie zonder rijbewijs in de tijdscapsule naar het verleden: storytelling!

Pandora

Vroeger toen ik als een orch-ideetje eventjes zo een bloeimoment had – rond 19 jaar, wist ik eigenlijk nog helemaal niet wat voor bijdrage ik later aan de wereld wilde geven. Rond mijn 17e heb ik ooit een beroepentest gedaan op school. Wat kwam hieruit? Zelfs dát weet ik niet meer. Eigenlijk wist ik op die leeftijd vrij weinig, met inbegrip de relatie gewicht, eten en psychisch welzijn. Anders gezegd klooide ik maar wat aan; crashdieet hier, gebroken hart daar, een gepiercete tong en een geperforeerde navel: ik was totaal van het padje af want dit paste helemaal niet bij mij!

In de toenmalige goudomrande spiegel op mijn zolder zou ik vandaag de dag mijn gezicht bijna niet meer herkennen. Het is dan ook niet geheel vreemd dat, toen ik op mijn 19e een studie ‘werd verwacht’ te gaan kiezen, ik geen flauw idee had dat het iets zou zijn waar ik de rest van mijn leven lust/last van zou kunnen blijven ondervinden.

Literatuur/schrijven, psychologie en talen/communicatie behoorden tot de opties binnen mijn interesse evenals schoolprofiel – wiskunde b had ik roostertechnisch moeten laten vallen en voor biologie was ik te onhandig en bang om de microscoop stuk te maken. Literatuurwetenschap leek me ‘op zich(zelf) leuk’ maar niet interessant genoeg om daarvoor naar Utrecht te verkassen; ik ben immers al zo vaak in mijn leven verhuisd! Toentertijd woonde ik met mijn toffe huisgenootje L. in een fijn huisje met een lieve (ietwat crazy) cat Jip. Nederlands, Spaans en psychologie bleven nog over…

Uiteindelijk kwam het moment daar en dwong de tijd me om te kiezen. Het was augustus en de colleges zouden in september van start gaan. De studieadviseur was duidelijk: onverdeelde aandacht moest besteed worden aan één studietraject/faculteit. Pendelen tussen psychologie en de studie Spaans was on(aan)doenlijk. Eenmaal andermaal…begonnen aan de studie Spaans heb ik geen moment gedacht aan een studieswitch. Tijdens de keuze van een master werd me ‘pas’ écht/volkomen duidelijk dat mijn voorkeuren – wellicht mettertijd – helemaal niet pasten bij een van de masters die ik zou kunnen gaan volgen. Een master psychologie behoorde sowieso niet tot de mogelijkheden, (culturele) antropologie zou ‘bij benadering’ een ‘alternatief’ kunnen zijn – die zin wankelt aan alle kanten. Gelukkig maar voor mij dat dit een niet-geaccrediteerde studie (destijds in elk geval) bleek te zijn. En to be honest: een tijd naar het buitenland om veldwerk te doen paste niet in mijn planning die was afgestemd op een relatie / settelen voor een leven samen.

Out of the box

Nu vele jaren later komen allerlei wegen toch weer samen heb ik gemerkt. Wie weet dat ik uiteindelijk alle drie de preferenties OFICIO-eus nog eens zal kunnen inzetten 4 the better of all…Momenteel ben ik vooral werkzaam op kleine schaal, lokaal én out of the black box: LOVE! Mijn moeder heeft me altijd gesteund in mijn keuzes, zonder het vervelende zinnetje ‘ik zei het toch’ of iets in die nare geest. Dat heeft mij veerkracht gegeven en tegelijkertijd een veilige basis om op terug te vallen en ook weer uit te vliegen. Al kom ik graag in haar warme nest terug zo nu en dan, om bijvoorbeeld een feestkoffietje te drinken!

wincode loveGeen verrassingen meer. Voor haar was de code van deze actie niet moeilijk te kraken. Zonder überhaupt veel moeite te moeten doen kwam het pakket haar kant op;) Geen hersen-inverted-yoga of rebussen waren er voor nodig om de puzzel op te lossen. Alleen even een kleine terug-OP/AF-slag naar de roots, de wortels. Ooit waren we allemaal kleine bevruchte eitjes die in hun groei juist afhankelijk werden van moederliefde.

Nu (en hopelijk reeds in het verleden – zeker toekomstig) mag mijn mam ook wat vruchten plukken, vooral de aardbeien en frambozen (himbeeren), want die vindt ze wel hééééél erg smakelijk. Opgelet: niet alles in het feestelijke doosje kan gegeten worden.

Show me the honey bunny *uit de hoge hoed*

Het pakketje is mijn manier om 2019 – het jaar van dé zorg voor elkaar – feestelijk in te luiden / (de handen) in*een* te slaan INmiddels dit cadeautje. Het is nu de legitieme kans (kortom: geldig excuus) om een vegan transfer te doen. Speciaal voor jou een vegan MAMAmorfose in ons geval. Laten we POR FIN eens gaan beginnen: uitpakken!

wincode live 4

Een snelle spoiler want de revue passeren: een vierkantje vegan kaas, een rol ‘prinskoekjes’, een zak toffees, shampoo, koffiemelkcupjes, stroopkoeken en vaatwasspul. 2019 beginnen we dus met een schone lei, ondanks of juist DANKZIJ mooie jeugdherinneringen, prille babypasjes en stille kalverliefdes. We denken hieraan graag terug bij het proeven, reuken, voelen en tasten😊In dit licht en abstract, hieronder een korte omschrijving van mijn filosofie (no PhD: we houden het bondig).

Holáááááánd vegan kaasklomp

wincode

Eventjes aan de kant met die bamboe Birkenstock en uit de kast met die vegan kaasklomp! Waarom maken vele vegetariërs niet de green shift naar een volledig plantaardig dieet, vrij van dierlijke producten en vol van smaak? De ha(r)mvraag die soms afstevent op pijnlijke discussies wordt beantwoord met…KAAS. De kant-en-klare vegan plakjes kaas voelen niet hetzelfde aan als dat ouderwetse blok kaas waar je naar hartenlust zelf aan kunt schaven. Sculpting; iedereen is een kaasartiest! Vooral mijn mam weet als geen ander elk blok tot een stok om mee te slaan te verheffen (niet te effenen noch te evenaren). Met dit vegan blok kaas van Violife hoop ik dat ze nu durft te kiezen voor cruelty-free vegan käse. In de avond lust ze graag een hartig hapje, en beetje bij beetje – het begint met een toastje – luidt ze krakend het nieuwe jaar: 2019 toen de vegan kaasklomp zijn intrede deed!

Wat tof hé!

We doen voor een tel of een mum van een seconde een stapje terug in de tijd. Vroeger forensden we (werk)dagelijks tussen de polder en het roezemoezige stadje. Als hongerige wolven stortten we ons tijdens de terugweg op de choco-toffees die altijd voor handen en tussen tanden waren, verscholen in gaten en kieren…Dat reizende gevoel van vroeger borrelt bij tijd en wijlen op. Vooral als ik denk aan mam alleen in de auto. Waar is dat ‘felicitááá-gevoel’ achtergebleven?! De pandadropjes van mam hebben geen zin; wel vega maar niet met een grote V. En te spreken over dat mondgevoel: alleen de toffees doen je zwijgen en genieten. Onontbeerlijk zijn ze dus, deze vegan karameltoffees BON BON BON. En over berenklauwen gesproken: mijn liefvader schijnt deze snoepjes ook zéér te waarderen. Als dat maar goed gaat!!! Anders is het bijten op een…brokje…brullen en….

Smullen met stroopkoeken en…Prins-yes!

Koekjes! We zijn er allebei gek op, mijn mam en ik. Hoewel zij voornamelijk van de hartige hapjes houdt (chipjes, toastjes, nootjes), lust ze ook graag een stuk chocolade of een koekje op z’n THEEtijd. In de basisschoolperiode waren we verzot op stroopwafels, later eveneens op de beroemde prinsheerlijke koekies. In de fysieke supermarkten zoals Albert Heijn en Ekoplaza heb ik deze koekjes tot op heden nog niet plantaardig aangetroffen. Via de digitale weg wel! Er zijn zelfs twee merken en een daarvan is biologisch! Omdat ik in 2019 de focus (verder) wil verdiepen naar holistisch –“goed voor elk(e voelende)” – kies is voor minder bestrijdingsmiddelen en doe ik niet-biologisch gecertificeerde palmolie in de ban-inspaM. Veel koekjes bevatten helaas palmolie. Deze kekke prinskoekjes zijn vegan én organic. Wat vindt mijn moeder van deze prins? Keurt ze deze goed?

Cupjes….

We doen geen water bij de wijn deze keer, zelfs geen rode wijn bij water. De koffie wordt niet zo zwart gedronken als de Tefal ‘m op tafel serveert. Mijn mam drinkt haar koffie met kleine wolkjes, om het lekker luchtig te houden! Normaliter vindt ze haar café impuesto (I-VA-jaja,zonder tax/laks noch lactose) het allerlekkerste met een vleugje koffiemelk. Deze kleine koffiecupjes *voor in de koffie en niet in de theemuts* passen precies in een coffee serving. Zodoende staat er na één bescheiden koppie pleur geen ongeopend pak in het koelvak dat in de loop van een x aantal weken gaat janken en ‘stanken’. Zulke schrijnende voorbeelden van vergetelheid leiden tot (en onder) voedselverspilling. Zoveel me-leur mag niet voortkomen uit dat ene bakje troost. Mijn mam wordt gelukkig helemaal happy van d’r ‘net echte’ koffiemelkje. Anno 2019 helpen we met zijn állen allez allez de dieren en het milieu en handje mee, middels deze kleine verpakkingen por ejemplo. Enne, ook al ben ik geen Jumbo-fan: bij de (grotere) filialen (zoals Jumbo Euroborg in Groningen) verkopen ze dit product!

Attitude vaatwasspul

Velen beginnen het jaar – soms ieder seizoen met een schoonmaak. Op 6 januari is het Driekoningen en wordt traditioneel/klassiek/cultureel/of gewoon sociale druksgewijs haast gemaakt met het aan kant maken van al die kerstkitsch en oplichtende duistere snuisterijen. Tijd voor een nieuwjaarsschoonmaak. Maar omdat schoonmaken ons beiden niet in het bloed zit, is deze gift , vegan vaatwasdingetjes, aan de zijde van moeder én de natuur. Afwassen daar wordt er in huize WS de hand niet voor omgedraaid (zelfs de knop niet…). Een klein zetje plus kaboutertje en alles is weer cynisch schoon. Plantaardig leven is zelfs in de schoonmaakregionen geen uitzondering op talloze regels meer. Nee nee, het is mainstream geworden. De Attitude vaatwassersnoepjes zijn daarbij tevens cruelty-free. Mam, doe er iets zuivers mee😊

Urtekram in de kam

Een geschikte shampoo vinden is soms nog gecompliceerder dan de relatie met je kapper. De ene ruikt lekker maar is iets te agressief voor de hoofdhuid en de ander is ‘m al na een geringe tijd gevlogen…Natuurlijk is veganistisch en dierenleedvrij een entreevoorwaarde om in het pretpakket te worden opgenomen. Zelfs dan is het lastig kiezen tussen alle opties. Luxeproblemen van de moderne “veganistische vrouw”. Alleen water geven (zweten?!) lukt niet meer. Alhoewel…gemiddeld was ik nog een maal per week mijn haar. Mijn mam is geen stinkerd; ze houdt niet van knoflook in het openbaar en dat haar, ruikt immer fris en gewassen. Deze vegan cruelty-free shampoo van Urtekram schijnt vrij mild en zacht te zijn. Precies wat mijn moeder nodig heeft. En velen met ons!wincode intro

Zelfcompassie, ‘noaber’zorg/-(thee-en-koffiewater)schap en iets zo blij als een kattenkind!

XXX